زمین سبز در محاصره حق و باطل؛ فوتبال دیگر بی‌طرف نیست

به گزارش خبرگزاری حوزه، رقابت بین تیم‌های ملی فوتبال اسپانیا و آرژانتین، فراتر از ابعاد ورزشی، بازتاب گسترده‌ای در فضای تحلیلی رسانه‌های جهان داشت.

آنچه این رقابت را از دیدارهای معمول متمایز کرد، ورود صریح سیاست به میدان مسابقه بود. اعلام حمایت آشکار پیش از بازیِ نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم کودک‌کش صهیونیستی از تیم آرژانتین، گامی در جهت «بهره‌برداری دیپلماتیک» و «تطهیر وجهه بین‌المللیِ» این رژیم جعلی بود. این اقدام باعث شد تا افکار عمومی، تیم آرژانتین را به عنوان «بازوی نمادین سیاسی» برای این رژیم جعلی تلقی کنند.

در مقابل، موضع‌گیری‌های صریحِ دولت اسپانیا و کنش‌های آگاهانه بازیکنان این تیم در حمایت از آرمان فلسطین، فراتر از یک همبستگی ساده، اسپانیا را به پرچمدار نمادینِ وجدان‌های بیدار در برابر ماشین جنگ و اشغال‌گری بدل نمود؛ تا جایی که هر پاس و یا شوتِ اسپانیا در میانه‌ی میدان مسابقه، بازتابی از فریادِ مظلومان عالَم گردید.

و همه اینها نشانگر آن است که تماشاگرِ مدرن، به جای صرفاً نظاره‌گر بودن، در حال جهت‌گیریِ گفتمانی در میادین ورزشی است.

این رخدادِ ورزشی، حاوی دو پیام کلیدی برای همگان است:

یکی اینکه سیاستمداران با ورود به عرصه ورزش، عملاً به پایان ایده‌ی «ورزش غیرسیاسی» دامن زده‌اند و دیگر اینکه واکنش هماهنگ بخش بزرگی از مخاطبانِ بیدار و هوشیارِ جهانی، نشان‌گر آن است که جریان‌های تبلیغاتیِ دولت‌های ظالم و غارتگر، دیگر نمی‌توانند به راحتی از ابزارهای ورزشی برای مشروعیت‌سازی بهره ببرند.

کلام آخر اینکه، بازی بین آرژانتین و اسپانیا و نیز مسابقات مشابه، می‌توانند زنگ خطری باشند برای تمامی نهادهای ورزشی که می‌خواهند از گزندِ «سیاست‌زدگی» مصون بمانند، اما در عمل، توسط بازیگران و البته بازی‌گردانانِ عرصه‌ی سیاست، در زمین مسابقه گروگان گرفته می‌شوند.

مصطفی امینی